အသက္ရွည္ေဆး Anti-aging medicine ရဲ႕ေအာက္မွာ Diets အာဟာရ၊ Cosmetics အလွျပဳျပင္ျခင္းနဲ႔ Hormones ေဟာ္မုန္းေတြ ပါဝင္ပါတယ္။ ဒီလို ဇရာျဖစ္စဥ္ကို အံတုခ်င္တဲ့အေရးမွာ ႏိုင္ငံေရးရႈေဒါင့္နဲ႔ ကိုယ္က်င့္သိကၡာ ရႈေဒါင့္ ႏွစ္ဖက္ကေန တင္ျပၾက၊ ေဝဖန္ၾက၊ ကန္႔ကြက္ၾက အေတာ္ က်ယ္ျပန္႔ေနတယ္။ အေမရိကန္လို တိုင္းျပည္မွာေတာ့ ဥပေဒအရ တားျမစ္ထားတာေတြ ရွိသလို လြတ္လပ္စြာ ထုတ္ေဖၚခြင့္ ဆိုတာလည္း ရွိေသးတာမို႔ အကန္႔အသတ္နဲ႔သာ လုပ္လို႔ရပါတယ္။ “အမွားကို ဥပေဒနဲ႔တားျပီး၊ အမွန္ကို အခြင့္အေရးနဲ႔ လက္ရပ္ေခၚဘို႔ ၾကိဳးစားတာပါ။”
(ပရိုတင္း) အားေဆး တခုကို (ကလိုသို) လို႔ နာမယ္ေပးထားတယ္။ ဖိုးသက္ရွည္-ဖြါးသက္ရွည္ျဖစ္ေအာင္ (ကလိုသို) အပါအဝင္ Life extension drugs နဲ႔ Anti-aging medicines ေတြဟာ စမ္းသပ္ဆဲ အေျခအေနမွာသာ ရွိပါေသးတယ္။ Clotho (ကလိုသို) ဟာ ေရွးေဟာင္း ဂရိ နဲ႔ ေရာမ ဒႏၲာရီေတြထဲက နတ္သမီးတပါးရဲ႕နာမယ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ေရာမတို႔အဆိုအရ (အူရန္ႏို) နဲ႔ (ဂီး) တို႔ရဲ႕ သမီး (ႏိုႏို) (ႏိုနာ) လို႔ေခၚျပီး၊ ဂရိအလိုအရ (ဇီးယပ္) ဘုရင္ၾကီးနဲ႔ မိဖုရားၾကီး (ႆီးမီးစ္) တို႔ရဲ႕ ကံကိုစီမံၾကကုန္ေသာ သမီးေတာ္သံုးပါးအနက္ အေထြးဆံုးပါ။ အသက္ ရွည္ျခင္း-တိုျခင္းမွာ သူမ၏ အလိုအရ ျဖစ္ရပါသတဲ့။
(ကလိုသို) ဟာ မ်ိဳးဗီဇျဖစ္ပါတယ္။ ၾကြက္ေတြကို စမ္းသပ္ခ်က္အရ (ကလိုသို) မ်ိဳးဗီဇ ေျပာင္းလဲသြားလို႔ အိုစာသြားရေၾကာင္း ေတြ႔ရပါတယ္။ ဆက္ျပီးစမ္းေတာ့ (ကလိုသို) ဟာ ဦးေႏွာက္၊ ေက်ာက္ကပ္၊ (ပါရာ သိုင္းရြိဳက္-ဂလင္း) ဆိုတဲ့ လည္ပင္းက (ကယ္လ္စီယံ) ကို အသံုးခ်တဲ့အၾကိတ္တို႔မွာလည္း ပံုမွန္မဟုတ္ ျဖစ္လာတာ ေတြ႕ရျပန္ပါတယ္။
လူေတြဟာ အသက္ၾကီးလာတာနဲ႔ (ကလိုသို) ေလ်ာ့နည္းလာၾကတယ္။ ေသြးတိုးကို ထိန္းဘို႔ အသံုးခ်ႏိုင္ပံုရတာကို ခုရက္ပိုင္းေလးမွာ သိလာရတယ္။ (ကလိုသို) ထိုးေဆးတလံုး ထိုးေပးတာနဲ႔ ေသြးတိုးကို ၃ လ ေလာက္ၾကာေအာင္ ထိန္းထားႏိုင္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ (ကလိုသို) မ်ိဳးဗီဇကို ဆြေပးတဲ့အခါ အသက္ၾကီးျခင္းရဲ႕ လကၡဏာေတြျဖစ္တဲ့ အရိုး အားနည္းျခင္း၊ ေသြးလႊတ္ေၾကာမ်ားအတြင္း ေသြးသြားလာမႈ ေႏွးေကြးလာျခင္းအျပင္ ၾကြက္သားေတြ အားယုတ္လာတာ တို႔ကိုပါ ေတြ႕လာရတယ္။
(ကလိုသို) ကို ပိုမိုတက္ၾကြေအာင္ လုပ္ေပးလိုက္တဲ့ ၾကြက္ဟာ သာမန္ၾကြက္ထက္ အသက္ ၂ဝ% မွ ၃ဝ% ပုိရွည္တာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒါ့ေပမဲ့ ကေလးရတာေတာ့ နည္းသြားပါသတဲ့။ ဘယ္အရာမွာမဆို ဒါေပမဲ့ေတြ ရွိတတ္တယ္။ သၾကားဓါတ္ ထိန္းေပးတဲ့ (အင္စူလင္) ကိုလည္း သက္ေရာက္တာမို႔ "ကေလးရွားတဲ့ ဖိုးသက္ရွည္ ဆီးခ်ိဳသမား" ျဖစ္သြားႏိုင္ပါတယ္။
အာဟာရ နည္းက လက္ေတြ႔ ပိုက်ပါတယ္။ “အစာလည္းေဆး၊ ေဆးလည္းအစာ” ဆိုၾကတယ္ မဟုတ္လား။ ဒီနည္းမွာက (ကြန္ဆက္ပ္) ႏွစ္ခုရွိတယ္။ တခုကေတာ့ “ကေန႔ လူသားေတြဟာ ပေဝသဏီကာလ ေရွးကတည္းက စားသံုးခဲ့ၾကတဲ့ အစာေတြကို ေကာင္းေကာင္း စားသံုး ေက်ခ်က္ႏိုင္တယ္” ဆိုတဲ့ အယူအဆပါ။ ေက်ာက္ေခတ္ ကစျပီး၊ ဂူေနလူသားေတြ စားသံုးတဲ့ၾကတဲ့ အစာေတြဟာ လူနဲ႔ အသင့္ဆံုးဆိုတဲ့ Paleolithic diet အယူအဆက ၁၉၇ဝ ေနာက္ပိုင္းမွာ ျဖစ္လာတယ္။ သား-ငါး၊ သစ္ဥ-သစ္ဖု၊ အသီး-အရြက္၊ အေစ့-အဆံေတြ ပါတယ္။ ေနာက္မွ အသစ္ထြင္ျပီး စုိက္ပ်ိဳး-ျပဳျပင္လာၾကတဲ့ ဆန္-ဂ်ံဳ၊ ပဲသီး-ပဲေတာင့္၊ ဆား၊ ေခ်ာထားတဲ့သၾကား၊ ျပဳျပင္ထားတဲ့ဆီေတြ သူတို႔စားတာေတြထဲမွာ မပါဘူး။
ေနာက္ အာဟာရအယူအဆတခုကေတာ့ “Calorie restriction (ကလိုရီ) ကန္႔သတ္ျပီး စားသံုးျခင္း” ျဖစ္တယ္။ ပဌမ အယူအဆကို ျငင္းလည္း မျငင္းႏိုင္၊ ဝယ္ခ်င့္စဖြယ္ သြားရည္က်ေအာင္ တင္ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ေပၚက အစာေတြကိုလည္း မစားဘဲ မေနႏိုင္ရာကေန ေပၚလာတယ္ ထင္ပါတယ္။
ဒီေတာ့ လူေတြဟာ ဘယ္ေနရာမွာမဆို လူ႔အစဥ္အလာ၊ ေရွးအစဥ္အလာနဲ႔ မကင္းေဝးသင့္ဘူး။ ဘာဘဲလုပ္လုပ္ ခ်င့္ခ်ိန္တာ၊ အကန္႔အသတ္ထားတာဟာ အမွားနည္းေစပါတယ္။ ဖတ္သူအားလံုး အသက္ ၁၂ဝ ရွည္ေစေသာ္ဝ္။
Dr. တင့္ေဆြ
၂၄-၈-ဝ၉
